Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jezus. Werkelijk één der meest sympathieke discipelen. Toch heeft de Heer met Zijn goddelijk intuïtie-vermogen steeds de zwakke zijde van dezen mensch aangevoeld en eigenlijk héél veel moeite met hem gehad. Jezus heeft Petrus heel vaak ontnuchterd, met de bedoeling dat hij zijn ingeboren zelfvertrouwen zou prijsgeven om zijn kracht alléén te zoeken in God. Jezus heeft getracht dezen veelbelovenden, toegewijden volgeling op te voeden voor het Koninkrijk Gods. Want, zooals hij was, kon hij onmogelijk vrede vinden, noch aan anderen vrede brengen, wat eenmaal zijn taak zou zijn.

Dit is het wonderlijke: wanneer ik mij in de persoon van Petrus verdiep, dan gevoel ik mij steeds verplaatst in een sfeer van onrust, dan zie ik altijd vóór mij die mannenfiguur, worstelend in den stormnacht op een bewogen zee, dan hoor ik tenslotte een angstschreeuw. Wanneer ik mij werkelijk bezighoud met Petrus, dan denk ik aan mijn eigen onrustigen levensgang: ik begin den dag goed, met beste voornemens, vol vertrouwen, en s avonds laat — ja, dan zit ik in sombere stemming te denken over mislukkingen, teleurstellingen, dreigende gevaren. Ik was niet berekend voor mijn taak. Het kwam niet van buiten, het kwam van binnen, uit mijzelf. Nietwaar, gij kent dat ook? 's Morgens veerkrachtig, opgewekt — 's avonds slap en down? Zie, dat kweekt een sfeer van onrust. En hierin hoort Petrus thuis.

* * *

Het aardsche leven van Jezus Christus spoedt snel ten einde. De lijdensnacht is aangebroken. De laatste klanken van den lofzang versterven. Voordat Hij den voet zet in den Olijvenhof, voorzegt Jezus de ontrouw Zijner discipe-

Sluiten