Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heen voldragen is en aan de nieuwe geboorte toe, toch bezitten zij het en Gods trouw houdt vast.

Want als in het oogenblik van de keuze, waarop wij óf ,,ja" öf „neen" moeten zeggen tot dien Jezus Christus met Zijn radicale gehoorzaamheid, de keuze zoo uitvalt, dat wij afzien, werkelijk afzien van ons zelf en ruimte krijgen voor Hem, dan is daar een levende feitelijkheid in ons, die gaat groeien, die de krachten van ons leven gebruikt voor de vorming van een nieuw leven, dat rijpt voor de geboorte uit de dooden. Paulus met zijn: „niet meer ik, maar Christus leeft in mij", bedoelt zulk een feitelijk nieuw leven, dat het oude verbruikt zooals de groeiende kiem de zaadkorrel verbruikt om als een nieuwe plant boven de aarde uit te stijgen met een heerlijkheid, die niemand aan het zaadkorreltje had kunnen vermoeden. Zoo is deze ,,eerstgeboorne uit de dooden", de „eerstgeboorne onder vele broederen", dat is Paschen, niet alleen op de wijze van de aanschouwing, maar op de wijze van het deelgenootschap.

Van jaar op jaar belijdt de gemeente samen de heerlijkheid van Paschen, al doet zij dat misschien niet altijd even klaar en bewust. Deze dubbele feestdag in ons gejaagd leven wordt gedragen door de heerlijkheid van eens vrij te zijn; en als die feestdag valt in den tijd van de jonge lente, wordt zij ook nog gedragen door de golf van nieuw leven, die door de natuur vaart, al leven de meesten van ons tamelijk ver van de natuur vandaan. Maar in een wereld, die zware tijden doorleefd heeft, en nóg doorleeft (en zoo is het voor ons allen samen) is de echte troost van Paschen èn in het verscheurde West-Europa èn in het lijdende Oost-Europa voor velen weer heel duidelijk geworden. Dat is winst.

Sluiten