Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daar is iets van Gods wege in onze wereld gesteld, waarmee wij moeten durven sterven en leven. Dit „met God sterven en leven", oordeelt alle schijn, waaraan wij ons tijdelijk trachten te verzadigen. Gods daad is in de wereld en achter de wereld, en er boven uit; zij gaat door de wereld heen, ook door onze wereld heen en is een „kracht tot zaligheid", een levende hoop.

Er is in alle geloofsgehoorzaamheid voor elk iets van een waagstuk, iets als een sprong: het is: „even van de wereld los." Laten wij er niet met gemakkelijk-vrome onwaarachtigheid over praten of er als waanwijze toeschouwers over discussieeren. Het leven in een wereld, die aan zichzelf genoeg wil hebben en het leven, dat de gave van Christus ontvangt als een nieuwe geboorte, liggen vlak naast elkaar als het schip en de wal. De smalle, diepe kloof er tusschen is het kruis en Paschen, die bijéén behooren: over die kloof gaat de sprong om te komen tot het realisme van de geboorte uit den dood; aan den uitersten rand van ons zelfgenoegzaam existeeren grenst het regeeren Gods, grenst het eeuwigheidsleven. Wie komt er tot de nieuwe gestalte, die van boven is? Op Paschen staat de daad Gods, waarin de stervende wereld open gaat naar het licht toe, vlak voor ons: hoor hoe de gemeente getuigt!

En als de getuigenis van de gemeente u toeschijnt een zwak geluid te zijn om de afstand, waarin ge u bevindt ten opzichte van haar, — nader dan toch, want dit geluid in de gemeente is de stem van den Heiligen Geest.

H 9

Sluiten