Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

oogen van gedaante veranderde: zij wilden er zoo gaarne blijven, maar zij moesten terug naar de vlakte, daar waren nooden te lenigen.

Wij moeten aan 't werk. Sentimenteele naturen mogen zich trachten te troosten met heimwee-verlangen, die niet sentimenteel zijn, willen 't leven ingaan, zichzelf door 't leven heen worstelen — zij willen volbrengen 't werk, waartoe God hen heeft geroepen.

Zoodra wij dit willen, komen wij in botsing met de moeilijkheden van het leven.

Zullen wij ze 't hoofd kunnen bieden? Is er eenige kans dat wij van ons leven iets zullen terecht brengen?

Ja, wij zullen 't kunnen, niet omdat wijzelf zoo sterk zijn, maar omdat wij een Koning hebben, één wiens troon onwankelbaar staat en op wiens hulp wij altijd en volkomen kunnen rekenen.

Nu wij den hemel geopend zien kan ons leven niet langer gericht zijn naar de aarde; integendeel, het is ingesteld op den hemel, het richt zich naar den hemel. Wij zien bij alles wat wij doen omhoog en houden 't oog op Hem, die in het geloof de leiding heeft en dit tot volmaking brengt, op Jezus, die om de vreugde, welke voor Hem bestemd was, met volkomen minachting der schande, standvastig het kruis heeft verdragen en nu gezeten is aan de rechterzijde van den troon van God.

Wij leeren ons leven zien als eeuwigheidsleven, waarvan een stuk in den tijd valt; wij leven op deze vergankelijke aarde als eeuwigheidskinderen.

Wij werken ons werk op aarde zonder ons te verliezen in 't vergankelijke en wij weten, dat ons werk niet vergeefsch zal zijn. Zoo wordt zelfs het moeilijkste, het zwaarste leven schoon, het wordt gedragen door Hem, die ge-

Sluiten