Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De schare leerde ademen, leven in hun gedachtensfeer; de schare werd in dieperen zin navolger. De oorsprong van ons levensbezit zijn wij ons nauwelijks bewust. Als Protestanten denken wij er niet aan, dat ons onuitroeibaar vrijheidsgevoel bijv. door den strijd en het martelaarschap der groote reformatoren is verworven. Zij hebben hun stempel gedrukt op vele geslachten na hen. Soms kunnen wij het ons plotseling bewust worden. Ik herinner mij, dat ik op een Hervormingsdag sprak over de moedige daad van Luther, het aanslaan van zijn 95 thesen op de slotkapeldeur van Wittenberg. Ik betrapte mij erop, dat ik mijn hand tot een vuist had gebald en bezig was met een denkbeeldigen hamer mee spijkers in te drijven. Het gevoel van Luther is in je bloed opgenomen. Het is de vrucht van de navolging; heldhaftige voorgeslachten hebben ons geleerd, dat het niet geraden is iets tegen de consciëntie te doen.

Wij vatten weer onzen tekst in het oog. Zijt dan navolgers Gods als geliefde kinderen.

Gaat er niet een verrassend licht schijnen, wanneer wij dit navolgen totaal scheiden van de naïeve heiligheidsimitatie en het in den diepsten zin leeren verstaan van het opgroeien „als geliefde kinderen . Hier ligt de eenige mogelijkheid tot volbrenging van den overweldigenden eisch: navolgers Gods te zijn. Waar de monnik en de pharizeër met het hoofd tegen den muur loopen, betreedt het geliefde kind dat wonderbare paradijs van Christus, waar door dagelijkschen omgang het kind de trekken des Vaders in zich opneemt.

Zoo wezenlijk is dit navolgerschap van het geliefde kind, dat Jezus het als absolute eisch stelt: Voorwaar zeg ik u, zoo wie het koninkrijk Gods niet ontvangt gelijk een kin-

Sluiten