Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

deken, die zal er geenszins ingaan. Navolging van Christus, het beteekent: eerst worden als de kinderen. Zij alleen kunnen het leven door Gods oog zien, het leven zooals het in diepste wezen is.

Het wordt stil in ons van eerbiedigen schroom. Hoe diep eenvoudig maar hoe duizelingwekkend hoog! Zooals het kleine kind begonnen is door zijn moeder gevoed te worden, zoo voedt hij zich als groot kind geestelijk met het beeld der ouders, navolgend door organisch opnemen van het hoogere in eigen wezen. Op dezelfde wijze komt Jezus Christus in het leven om het geestelijk hongerige en dorstige kind te voeden met het beeld des Vaders. Denk aan de prachtige gelijkenis uit Joh. 15: Christus de wijnstok en wij de ranken. Het navolgen van Christus is een nauwe wezenlijke levensgemeenschap. Christus brengt het geliefde kind in het Vaderhuis.

„Geliefd kind", ligt juist daarin voor ons niet het onoplosbare probleem. Geliefd kind wij?

Wij, geliefd door den Heiligen God? Absurd!

Stel dat het absurde werkelijkheid is, dan nog: wij

kind? Ja, kind met vroegwijze oogen en een glimlach, geheimzinnig, misschien wel dubbelzinnig als van een oud man. Een mooi „kind"! Wij kunnen er naar verlangen, werkelijk kind te zijn, zooals Jezus het bedoelt, een kind, dat het Koninkrijk Gods, dat geweldige Rijk, spelend ingaat.

Wij hebben wel een ingang gevonden, maar de ingang is geen toegang voor ons; wij zijn geen „geliefde kinderen".

En toch, wij hooren, hoe wonderlijk, de stem van Jezus: Gaat in door de enge poort. Eng is de poort en nauw is de weg, die tot het leven leidt.

Zou er voor ons toch een mogelijkheid bestaan door de

Sluiten