Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

terugweg in. Iedere schrede vergrootte den afstand welke hem van haar scheidde. Zij voelde zich als een weduwe,

die van een bezoek aan het kerkhof terugkeert.

* *

*

Nauwelijks had de trein zich in beweging gezet, of Bakowski greep zijn valies en begaf zich naar de plaats, die hij naast Janine had gereserveerd. Hij vond zijn vriendinnetje lieftalliger dan ooit, en meteen werd hij geheel door haar in beslag genomen; voor géén andere gedachte, wélke ook, had hij meer plaats. Opnieuw onderging hij het gevoel, dat zoolang hij bij haar was niets hem kon overkomen, niets hem kon raken : geen vijandige hand, geen smet, geen slijk. En ditmaal zou hij haar gedurende driemaal vier-en-twintig uur bij zich hebben !

Er bevonden zich nog vijf andere reizigers in het compartiment; het was moeilijk veel met haar te praten. Teneinde zich een houding te geven, had Janine een geïllustreerd blad opengeslagen, terwijl Bakowski een roman uit zijn zak haalde. Hun kleine komedie werd zóó goed gespeeld, dat de reiziger die tegenover Janine zat hen voor vader en dochter hield, en haar met „Mademoiselle" aansprak, toen hij haar verlof vroeg het venster te mogen sluiten. Zij voelde zich gestreeld, en keek den dokter met een glimlach in haar oogen aan. Doch Bakowski lachte niet.

I

Sluiten