Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

linksch en belachelijk, en in zijn hart was hij er Janine dankbaar voor, dat zij de oogen gesloten had. Zelf deed hij de nachtlamp naast het bed uit. En eerst nu het volkomen donker was in het vertrek, durfde hij zijn vereerden afgod naderen. Hij hield haar thans in zijn armen en bedekte haar gelaat en haar hals met brandende kussen. De stroom welke er uitging van haar lichaam, dat zijn handen liefkoozend streelden, bedwelmde hem, en vervulde hem met een exaltatie die de krankzinnigheid nabij kwam. Hij moest zich geweld aandoen om het niet uit te gillen van verrukking.

Janine liet hem begaan. Liefkoozend had zij haar arm om zijn hals geslagen. Maar de hartstochtelijke omhelzingen van Bakowski vonden slechts zwakken weerklank, en hij werd zich bewust, dat het lichaam van de aangebeden vrouw onbewogen bleef onder zijn streeling. Dan gingen ook zijn handen trager en trager, en aarzelden ....

Eensklaps dacht hij eraan, dat zij oververmoeid moest zijn.

— Lieveling, stamelde hij zacht. Wil je liever slapen?

— Nee, antwoordde een stem, die zijn heele ziel in een weeke zaligheid smelten deed.

— Ik geloof, dat je erg moe bent.

-Ja-

— Ga dan slapen, mijn schat, en rust uit.

Hij zoende haar op den mond; zijn hartstocht viel van hem af.

Sluiten