Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in Quimper een cursus in machineschrijven en stenografie zou volgen. Yvonne, die op dat oogenblik 20 jaar was, voelde hoegenaamd niets voor het kantoor en hielp haar moeder in de huishouding. Maar de ouders wilden, dat hun beide jongste dochters onafhankelijk zouden zijn, en in staat haar brood te verdienen, zonder op een echtgenoot te zijn aangewezen.

Anne, die in Quimper een vriendje had, had er niet het minste bezwaar tegen driemaal per week daarheen te gaan. Doch op zekeren dag kreeg zij een brief van een kostschoolvriendin, die naar Parijs verhuisd was, en zich daar erg eenzaam voelde en haar uitnoodigde bij haar te komen. Zij vonden een uitvlucht om de ongerustheid der ouders te sussen. De vriendin kwam haar halen, onder een valschen naam : de naam van een andere vriendin, die haar haar personeelkaart van een groot warenhuis te Parijs geleend had, en zij verzekerde dat Anne ongetwijfeld een betrekking zou krijgen in dezelfde zaak, waar zij zoogenaamd ook werkte. De kleine Parisienne speelde haar rol zóó goed, dat papa Bannalec zijn toestemming gaf. En dienzelfden avond pakte Anne, die voortaan mademoiselle Janine zou heeten, haar enkele costuumpjes in, alsmede haar grove linnengoed en een paar schoenen, en vertrok met haar vriendin naar de hoofdstad ....

In ruwe lijnen vertelde Janine de geschiedenis van de vier volgende jaren te Parijs. De dokter vermoedde veel leed, veel eenzaamheid, enkele korte perioden van over-

Sluiten