Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

drong tot hem door, zonder dat hij zich rekenschap ervan gaf, en vervulde zijn geest en zijn ziel met een weemoed, zoet en prangend-bitter tegelijk. Elk bankje aan de Esplanade des Invalides droeg een minnend paartje, verliefd fluisterend en ineengedrongen.

Tranen welden Bakowski in de oogen . . . Janine! Janine! . . . Hij schaamde zich thans, den psychiater als bondgenoot te hulp geroepen te hebben tegen deze vervoering. Zijn hartverscheurend leed moest hij alléén dragen. En hij kon het, want hij wist het vastgegroeid met zijn zaligste vreugde: Siameesche tweelingen, levend van hetzelfde bloed.

Tegen deze ziekte is geen kruid gewassen; slechts de tijd kan haar genezen. Zoolang de tijd niet gekomen was — en hij was overtuigd, dat die, in zijn geval, nimmer zou komen — moest hij zijn heil zoeken in een exaltatie als die der martelaren, met wellust zich

pijnigen latend voor een héérlijk ideaal.

* *

*

Van al hetgeen de specialist hem had voorgehouden, had alleen de raad, zich sexueel uit te leven, een diepen indruk op hem gemaakt. Doch daarvoor had hij geen specialist noodig gehad, want sedert dien avond dat hij met ongewone belangstelling voor een winkelkast was blijven staan, waar enkele obscene kaarten uitgestald lagen, wist hij, dat zijn lichaam hoe langer hoe meer

Sluiten