Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Ik zou nimmer oneenigheid met je hebben ! Ik zou gelukkig zijn, als ik slechts je slaaf mocht wezen ! Ik zou van je houden, wat er ook gebeurde, ondanks je fouten en gebreken! zuchtte hij, terwijl hij zijn schreiende oogen tot haar aangebeden gezichtje ophief.

Vanaf dien dag begon Janine diep medelijden te voelen voor haar vriend. Wanhopig vroeg zij zich af wat zij doen kon om hem voor al zijn goedheid te beloonen. Tevergeefs zocht zij een oplossing. Zeker, zij voelde geen liefde jegens hem. Maar misschien kon ze hem iets beters geven : een diepe genegenheid, — wederzijdsch begrijpen, en zij meende, dat zij hem volkomen begreep —, sympathie voelde ze voor hem, en een zekere bewondering. En het deed haar onnoemelijk leed, hem, die zoo goed en edelmoedig voor haar geweest was, te zien lijden. Het wierp een schaduw over haar geluk. Zij zocht een oplossing. Een huwelijk? Ze was ervan overtuigd, dat zij niet geschikt waren om samen te leven. Uit dankbaarheid zou ze desnoods dat offer hebben gebracht, en in zekeren zin zou het haar gevleid hebben madame Bakowska te worden. Maar zij zag duidelijk in, dat het een roekelooze dwaasheid zou zijn, welke hun beider ongeluk zou beteekenen.... Zich aan hem geven? Zijn maitresse worden? Zij was er toe bereid. Zij had deze mogelijkheid reeds lang onder de oogen gezien. Zij behoefde slechts te doen ofze het wenschte. Maar zij, die zoo vaak in dat opzicht met anderen komedie had gespeeld, begreep heel wel, dat het uiterst moeilijk zou

Sluiten