Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onder bij een pleegmoeder, ergens buiten Parijs, en ik vind wel een geschikte betrekking voor je. Zoo noodig kom je maar bij mij; er is altijd wel werk.... Laten we nu maar naar huis gaan.. Huil niet meer; het komt allemaal in orde!

Yvonne sprong haar om den hals, en besmeurde het gezicht van haar zuster met haar nog steeds overvloedig stroomende tranen.

— Ik wist wel, dat je me niet in den steek zou laten !

Nooit tevoren had Anne zooveel tegenzin gevoeld om het ouderlijk huis te betreden. Toen zij de kruk van het tuinhek opende, was het haar te moede of er een electrische schok door haar lichaam voer. Het belletje klonk schril; en scherp kraakte het grint van het tuinpad dat naar de voordeur voerde. Zelfs het pekineesje in haar armen beefde van angst.

Haar moeder en haar zuster Frangoise verschenen op de stoep. Anne had altijd een zwak gehad voor de kleine Frangoise, die de vorige maand vijftien geworden was. Wat zou de toekomst van dat kind zijn? .... Het leven is soms zoo bitter moeilijk.

De moeder omhelsde Anne hartelijk en langer dan gewoonlijk. Frangoise hing aan haar arm. Met haar vieren begaven zij zich naar de huiskamer, waar het avondmaal gereed stond. Toen verscheen ook papa Bannalec; in elk opzicht het type van een Franschen ambtenaar. En eensklaps begreep Anne, dat zij een harden, verbitterden strijd zou moeten voeren eer zij Yvonne zou kunnen meenemen ....

Sluiten