Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik wéét, dat ze een goed kind is, en dat ze het verdient, een beetje verwend te worden. Maar men krijgt in het leven niet altijd wat men verdient.

Daarmee was het onderwerp, voorloopig althans, van de baan, en zij begaven zich naar de haven, waar het motorbootje gemeerd lag. Zelfs toen zij in volle zee waren, aarzelden zij alle drie het onderwerp dat hen bijeen had gebracht, aan te roeren. Het was alsof een zekere zedigheid hen ervan terughield.

De boot liep nu de baai van La Forêt binnen. In de verte teekende Concarneau zich af, achter een wacht van barken met roode, bruine en blauwe zeilen, met tallooze blauwe netten, die aan de masten te drogen hingen. Bakowski moest er eensklaps aan denken, dat, als zijn zoon nu toevallig zijn verrekijker naar dezen kant richtte, hij hen zou kunnen zien, en zijn vader zou kunnen onderscheiden in gezelschap der beide vrouwen. Doch een oogenblik later wendde de boot naar bakboord, en meerde aan de kade van Beg-Meil.

Het was reeds ver in den middag, toen hij eindelijk het onderwerp, dat hen alle drie vervulde, durfde aanroeren.

Anne had een minder gelukkige opmerking gemaakt. Oververzadigd van zon en welbehagen, tuurde zij met half geloken oogen naar het voorbij glijdende, voortdurend wisselende landschap langs de beide oevers, en — in een opwelling van dankbaarheid jegens den Meester van haar bestaan, fluisterde zij:

Sluiten