Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelfmoord te plegen, te sterk worden. Feitelijk is mijn zelfvernietiging reeds begonnen. Ik ondermijn doelbewust mijn lichaam.

— Dat is het laatste waartoe u uw toevlucht moet nemen. U moet zich vóórhouden, dat het uw plicht is te leven, — voor uw vrouw, voor uw kinderen. Wat hebben zij aan u misdreven? . . . . U hebt twee kleine meisjes; u moet hen groot brengen .... Weet u wat het zeggen wil: het woordje Plicht? Is de diepe beteekenis van dat woord ooit tot u doorgedrongen? Onze plicht is de rol die ons werd toebedeeld — oneindig klein misschien, maar een rol niettemin — in het groote wereldgebeuren. Allen, zonder uitzondering, hebben wij een bestemming. En zoo u niet goedschiks uw weg wilt gaan, zult u er met geweld toe gedreven worden. Maar het lijkt mij een grootere voldoening te kunnen zeggen : ik ben vrijwillig mijn weg gegaan; ik ben een man : ik geef mij rekenschap van hetgeen ik doe .... Hebt u weieens er aan gedacht hoeveel zelfvoldoening er in ligt wanneer men zeggen kan, dat men tevreden mag zijn over zich zelf? Dat is de eenige werkelijke en duurzame vrede !

Hij dacht aan de stilte en den vrede, welke Janine en hij in Brugge ondergaan hadden — zes weken geleden — en hij huiverde.

Doch madame Bannalec had zijn beide handen in de hare genomen, en vervolgde met nadruk, terwijl haar stem denzelfden overtuigenden en kalmeerenden klank had als die van den Hongaarschen psychiater :

Sluiten