Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van haar kant — eveneens op raad van haar moeder — probeerde het geïdealiseerde beeld, dat hij zich van haar gevormd had, te vernielen. Zij zag hem meelijwekkend en wanhopig ongelukkig, en deed haar best hem te genezen. Maar nöeh hij, noch zij bereikten een schijn van resultaat. Hoe meer zij zich terugtrok, hoe meer hij haar liefhad. De dagen, waarop hij zich dwong haar niet te ontmoeten, waren hem een foltering, en al zijn spieren en al zijn zenuwen, tot het uiterste gespannen, riepen luider dan ooit om de geliefde. Dikwijls, alleen in zijn laboratorium, huilde hij als een gewond roofdier.

Janine was echter te jong om zich in een dergelijk bestaan te kunnen schikken. Zij had niet meer het recht zich, zooals vroeger, te vermaken met de mannen die haar het hof maakten, en niets liever wilden dan haar gunsten te koopen. Dat soort van handel was haar, volgens de met Bakowski plechtig gesloten overeenkomst, verboden, en zij bezat genoeg zelfrespect om zich daaraan te houden. Bovendien kon zij ruim leven van hetgeen haar vriend haar maandelijks verschafte. Dus bleef zij doof voor alle voorstellen welke de bezoekers van „Sex-AppeaV haar deden, en ook in andere gelegenheden, die zij nu en dan met Murie of Yvonne in de middaguren placht te bezoeken, gedroeg zij zich als een

ongenaakbare vrouw. Maar daarmede had zij zich

tevens den weg afgesloten om zich nieuwe relaties te maken. Ja, ook haar oude vrienden verdwenen de een na den ander. In het cabaret „Au Sex-Appeal", de eenige

Sluiten