Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelfzucht, maar omdat hij ervan overtuigd was, dat lichamelijk lijden minder ondragelijk is dan geestelijk lijden.

De vacantie in Bretagne, vooral de enkele uren welke hij met de moeder van Janine had doorgebracht — uren waaraan de herinnering hem was bijgebleven als aan éen der sterkste indrukken uit zijn geheele leven — hadden Bakowski geheel en al van zijn sexueele uitspattingen afgebracht. Hij kon zich nu zelfs niet meer begrijpen hoe hij er toe had kunnen komen verstrooiing en genot te zoeken bij publieke vrouwen. In dat opzicht had zijn moreele evenwicht zich hersteld : de korte periode van ongebreidelde uitspatting was voor hem geëindigd, — naar hij geloofde: voorgoed. Nu hij terugblikte op hetgeen achter hem lag, beschouwde hij het als een laatste stuiptrekking van zijn opgezweepte zinnen, — zijn zinnen die zich verzetten tegen den naderenden ouderdom.

De storm scheen uitgeraasd. Maar dat nam niet weg, dat zijn passie nog altijd als een vuur onder de asch smeulde, en somtijds weer oplaaide. En nu zijn zinnen geen uitweg meer vonden, wanneer hun dringende roepstem te sterk werd, richtten al zijn begeerten zich op Janine. Soms kostte het hem een bovenmenschelijke inspanning om zich te beheerschen, en Janine niet in zijn armen te nemen, haar op den grond te werpen en te verkrachten als een satyr.

Janine, altijd vol vertrouwen, en in de vaste overtuiging dat zij hem even goed kende als zichzelf, had

Sluiten