Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verschuldigd hem niet los te laten. Hij is een jammerlijk verdoolde, maar alles is nog niet verloren. Ik moet geduld hebben. Een enkel woord, één verkeerd gebaar is voldoende om ons onherstelbaar in het ongeluk te storten .... Wachten, geduldig wachten, tot het oogenblik gekomen zal zijn, dat hij uit zijn roes ontwaakt, en opnieuw helder en klaar zal kunnen zien . . .

De nacht was reeds ver gevorderd, toen zij eindelijk den slaap vond. En haar laatste gedachte was deze : „Ik geloof, dat ik hem nog nooit zoozeer heb liefgehad !"

* *

*

Janine deed al wat in haar vermogen was om de bruisende gevoelens van haar vriend eenigszins te remmen. Zij koesterde jegens Bakowski het medelijden dat gevaarlijk veel op liefde lijkt. Zij wilde zijn leed verzachten, en om dit te kunnen bereiken, vond zij tenslotte, na veel verdriet, slechts één middel: zichzelf in zijn oogen kleineeren, opdat hij minder van haar zou gaan houden. Zij begon haar uiterlijk te verwaarloozen, als hij bij haar op bezoek kwam; droeg een japon die haar niet stond; veranderde haar kapsel en daarmede haar geheele gelaatsuitdrukking. Zij verzorgde slecht haar „make-up", en ging zelfs zoo ver, dat ze kunstmatig kleine schoonheidsgebreken aanbracht. Zij loog, verzon allerlei geschiedenissen, waarin zij een allesbehalve fraaie rol

Sluiten