Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vriendin van zijn vader was. Het portret aan den muur was daar om den kwajongen in te lichten.

De eerste opwelling van den dokter was: naar huis te gaan en het kind te dooden, dat hij na zoo'n langen strijd aan den dood had ontrukt. Zijn zoon had willens en wetens datgene bezoedeld wat zijn vader het heiligste was .... Janine hield van Henry, want om geld hoefde zij het niet te doen, en zij had hem immers beloofd zich slechts aan dengene te zullen geven dien zij liefhad. Trouwens, Henry beschikte slechts over weinig zakgeld .... Als zij zich aan zijn zoon gaf, dan bleek eruit dat zij hield van den jongen .... En Henry moest van zijn kant wel zeer bijzonder op Janine gesteld zijn, dat hij zich niet ontzien had, haar in zijn armen te drukken, onder het portret van zijn vader ! . . . . Voor zijn zoon vond de dokter slechts één verontschuldiging : de liefde. Hij wist wat het was : de liefde. De liefde, die iemand in staat maakt tot elke lafheid, elke laagheid ! . . . .

Voor hem, — „den ouden heer", zooals Henry placht te zeggen — was alles nu afgeloopen, geëindigd. Hij had zich dwaze illusies geschapen, welke hij de eene na de andere, sedert dien eersten avond in Ostende, had moeten prijsgeven. Heden, na zes maanden, restte hem niets meer, hoegenaamd niets ! Hij stond eenzamer in het leven dan hij ooit geweest was. Hij had zijn vrouw verloren, zijn zoon, Janine. Hij kon onmogelijk meer den drempel van zijn eigen huis overschrijden; hij kon zijn zoon niet meer ontmoeten; hij kon de kwelling, Janine

Sluiten