Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoozeer begeerde rust. Doch een ondeelbaar oogenblik later betreurde hij het, dat hij den strijd niet had voortgezet, omvatte in een enkele flitsende gedachte heel het verblindende geluk, dat hij met Janine had kunnen beleven ,— en verloor het bewustzijn

Toen hij weer tot zichzelf kwam, zat hij op een stoel in een apotheek. Iemand was bezig zijn wonden te verbinden. Zijn kleeren waren bemodderd en gescheurd. Zijn gelaat en zijn handen bloedden op verschillende plaatsen. Maar tegelijkertijd, onmiddellijk, constateerde hij met oneindige voldoening, dat hij niets ernstigs had. Een politieagent naast hem was bezig zijn portefeuille te doorzoeken.

— U bent er goed afgekomen, zei de apotheker. Het had erger kunnen zijn. Een paar ontvellingen en schaafwonden, dat is alles. Ik zal een taxi laten roepen; ik geloof, dat u wel alleen naar huis zult kunnen gaan. De schrik, dat is nog 't ergste, maar met een beetje rust slijt dat gauw genoeg. U bent dokter, geloof ik?

Met een snelle beweging rukte Bakowski den agent de portefeuille uit de vingers.

— Daar is de taxi al ... . vervolgde de apotheker. Wilt u misschien iets drinken?

— Nee, dank u. Hoeveel krijgt u van me?

— O, niet veel. Een pakje watten, een verband, een beetje jodium-tinctuur, dat is samen negen francs. Wil ik u even afborstelen? Jeannot, borstel meneer een beetje af. . . . Voelt u zich wat beter? .... Als u wilt, kunnen

Sluiten