Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hem op ... . De eerste vraag welke hem pijnigde was: waarheen zich te begeven? Onmogelijk om naar huis te gaan. Als er één ding zeker was, dan was het wel dit: nooit zou hij weer tegenover zijn zoon willen staan .... Het zou beter zijn te vertrekken, — vertrekken, alleen, naar Polen . . . ., of elders, onverschillig waarheen ....

De taxi hield stil in de rue Duperré, voor het hotel waar hij zijn eerste bezoek aan Janine had gebracht. . . Het leek jaren geleden ....

Machinaal liep hij naar binnen, en vroeg een kamer. Men herkende hem niet, en liet hem vooruit betalen . . . Langzaam beklom hij de trap, die hij eenmaal met zooveel vreugde en trots had bestegen, op dien Donderdag in Mei, dien hij zijn geheele leven niet zou vergeten.

„Herinner je je nog, hoe gelukkig je was met dat kleine wondje aan je hand?" Nu schrijnde zijn hand eveneens, doch op een andere manier, en ook ditmaal was het voor Janine.

Hij kwam voorbij „haar" kamer, en hij zag zich weer zooals hij met bonsend hart daar had aangeklopt.... „Als ik slechts kon huilen," dacht hij, „zou ik gered zijn !" Maar hij, die maandenlang iederen dag geweend had, kon nu geen tranen vinden.

In de kleine kamer vol ongedierte en misère, hing dezelfde scherpe lucht die hem indertijd bij Janine zoo dierbaar was geweest. Met wellust snoof Bakowski dien geur in ... .

Bakowski legde zijn kleeren op een stoel, strekte zich

Sluiten