Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bracht, zou ik kunnen omhelzen, want nu begrijp ik eerst de diepte van hun zelfverloochening en den adel van hun grootmoedigheid." — Dit was geschreven op het oogenblik, dat de installatie van de woning aan den quai de Passy het eerste groote gat in zijn banksaldo had geslagen. — Nog een maand later, op den 30sten Juli, had hij de volgende opmerking vastgelegd : „Zoo ik eraan bezwijk, zal ik sterven in schoonheid; dat is reeds veel." — Daarop volgde de tijd dien hij in Concarneau had doorgebracht: „In alle oprechtheid streef ik er naar, de stem dezer liefde in mij te smoren. Ik vertreed mijn liefde met de voeten, ik wurg haar, doch haar het zwijgen opleggen, blijkt mij onmogelijk."

Zienderwijs werden zijn voorgevoel van naderend onheil zoowel als de druk van zijn neerslachtigheid met den dag grooter. Aan de hand van het boekje volgde hij, als aan het ziekbed van een stervende, de tragische ontwikkeling zijner kwaal.

De laatste beschreven bladzijde, die van gisteren, toen hij nog niet méér dan het voorgevoel had der naderende ontknooping, bevatte deze aanteekening, welke hem thans voorkwam als de sleutel van het raadsel der Bevrijding: Ik jammerde, omdat ik nog egoïst was. Men huilt nooit om een ander; men huilt slechts uit medelijden met zichzelf"

Bakowski sloot het kalendertje en stak het in zijn zak. Geruimen tijd staarde hij naar het portret van zijn vrouw, dat in een zilveren lijst op zijn schrijfbureau stond. Hij nam de foto uit de lijst en sloot haar zorgvuldig in zijn portefeuille.

Sluiten