Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— M'n kleine, lieve Arinette, begon hij, ik heb je iets ernstigs te vertellen ....

Er voer een schok door haar lichaam.

— Ik weet het, zei zij bescheiden.

— Nee, lieveling, je kunt het niet weten .... Ik wil je niet langer kwellen dan noodig is. Het is beter, dat je het dadelijk verneemt.

Ze luisterde met open mond. Ze durfde amper adem te halen. Haar handen klemden zich in de matras van den divan. Alleen haar oogen, zich borend in den blik van haar vriend, riepen hem toe : „zeg het niet! ga niet verder !"....

Doch hij ging voort; en wat hij zei was in het minst niet wat zij verwachtte :

— Ik moet vanavond naar Polen vertrekken.

Een stilte. Niets anders dan het tikken van Janine's armbandhorloge en het spottend gefluit van een merel, beneden, in den tuin ....

De beteekenis van hetgeen hij zei drong niet tot haar door. „Ook dat nog !" zuchtte een stem in haar. Zij wist niet wat het gruwelijkst was : de woorden die hij gesproken had, ofwel de woorden die zij verwacht had te zullen hooren.

Gedurende enkele minuten zaten zij aldus naast elkander op den divan, — in loodzwaar zwijgen.

Eindelijk kon zij met moeite uitbrengen :

— Zoo ineens? Vandaag nog?

— Ik heb vanmorgen een telegram ontvangen, waarin

Sluiten