Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toen je de kamer binnenkwam ....

Opnieuw viel er een zware, beklemmende stilte.

Zij zag Bakowski langzaam de linkerhand naar zijn hoofd brengen, juist op dezelfde manier als zij het den vorigen dag gezien had. En zóó aangrijpend was het gebaar, dat zij den aanblik ervan niet langer verdragen kon en zich de oogen met de handen bedekte.

— Waarom zegje me dat? vroeg hij eindelijk.

— Omdat ik volkomen openhartigheid wensch tusschen ons. Omdat we sterk genoeg zijn om de waarheid te verdragen.

— Je wist, dat ik komen zou? je sliep niet, zeg je? en je hebt me dat schouwspel niet bespaard?

Als eenig antwoord schudde zij het hoofd.

Doch voor Janine was de marteling nog niet ten einde. Het ergste stond over haar te komen, want de dokter ging voort :

— En je hebt dat kunnen doen met mijn zoon?

Zij stiet een hartverscheurenden kreet uit, en zakte ineen, bewusteloos

Toen zij weer tot bewustzijn kwam, lag ze op haar bed. Ze keek Bakowski, die over haar heen gebogen stond, in de oogen, en keerde zich om, met een ruk, het gelaat in de kussens verbergend.

— Zie je wel, zei hij op zacht berispenden toon, dat ik gelijk had, toen ik zei, dat het beter is om te vertrekken? Zie je wel, dat ik slechts een hinderlijke belemmering ben? Je geeft je er beter rekenschap van dan ik

Sluiten