Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waar, ergens, zij, die hij zoo hartstochtelijk had liefgehad en nog immer liefhad, zich moest ophouden, voldoende, om opnieuw zijn hartstocht en begeerte koortsachtig te doen oplaaien.

Niemand was aan het station om hem te verwelkomen. De laatste minuten vóór de trein binnenreed had hij de weinig gegronde hoop gekoesterd, dat hij straks, in de menigte op het perron, één van zijn dochters zou herkennen. Natuurlijk! Hoe had men kunnen vermoeden, dat hij zoo spoedig aan hun oproep gevolg zou hebben gegeven? Hij nam een taxi en liet zich naar de rue Notre-Dame des Champs brengen.

Het was Brigitte, die hem de deur opendeed.

— Papa ! riep zij. En, met tranen van blijdschap in de oogen sprong zij hem om den hals.

Doch het eerste woord van Bakowski gold de moeder.

— En. . . mama? vroeg hij, in spanning het gezicht van zijn dochter bespiedend. Angst verstikte zijn stem.

Het kind glimlachte door haar tranen heen.

— Ik geloof niet, dat het erg ernstig is. U moet niet boos op me zijn, maar wij verlangden er zoo naar, u te zien.

Zij voerde hem het vertrek binnen dat vroeger zijn werkkamer was geweest. Men had alles in den oorspronkelijken toestand gelaten, en hij bemerkte, dat de kalender op zijn schrijftafel nog den datum van zijn vertrek aanwees.

In de aangrenzende kamer hoorde hij een zwakke, vermoeide stem :

Sluiten