Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

jes hun walsen en tango's, en onder den bleeken, lauwwarmen nachthemel ging het publieke bal zijn tragen gang.

Als een slaapwandelaar liep Bakowski langs de dansende paren. Het was een manie van hem om, wanneer hij iets ernstigs te overdenken had, de straat op te gaan. In gedachten verzonken, zonder zich er rekenschap van te geven, waarheen hij ging, liep hij voor zich uit.

Zijn vrouw overtuigen, dat zij wèl kon leven zonder hem? Ofwel .... zich opofferen? Welke van die twee mogelijkheden verkoos hij ? Maar — vroeg hij zich af — kon hij in dit geval van opoffering spreken? Janine was voor hem verloren. Zijn zoon woonde elders, had een gezin gesticht. In werkelijkheid was er geen enkel bezwaar voor hem om in Parijs te blijven. Niets .... of tenminste weinig. De herinneringen, waarvan de stad boordevol was? De mogelijkheid, dat hij Janine den een of anderen dag kon ontmoeten? .... Hij wist, dat hij niet genezen was, dat hij nimmer genezen zou. Hij had de bovenmenschelijke kracht gevonden vrijwillig in ballingschap te gaan, den ochtend nadat zij zich voor de eerste en voor de laatste maal aan hem gegeven had. Hij had de kracht bezeten, ver van haar verwijderd te leven, vergetelheid zoekend in over-drukken arbeid. Zou het hem mogelijk zijn hier te blijven, zoo dicht bij haar, terwijl hij iederen dag de kans liep haar te ontmoeten, terwijl schier elke straathoek herinneringen wakker riep, die de oude wond weer openscheurden?

Sluiten