Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

booze en niemand vermat zich zulke gevaarlijke elementen in de opvoedkunde in te voeren. Denken beteekent immer kritisch denken en kritiek, zelfs in zijn onschuldigsten vorm, kon Lodewijk de Veertiende al evenmin verdragen als de hedendaagsche tyrannen. Zoodra het geestelijk leven met geweld ondergeschikt gemaakt wordt aan de „raison d'état" houdt ieder vrij en onbegrensd onderzoek op, om plaats te maken voor een zeer ingewikkeld systeem van dogma's, dat (gelijk de bedoeling is) ieder uitzicht op het leven onmogelijk maakt. De angst voor geestelijke avonturen, welke wi] thans overal om ons waarnemen, het machteloos gehunker naar een nieuw klassisisme, is het zekerst bewijs, dat wij een tijdperk van vermoeidheid en lafheid binnengetreden zijn. De dorheid en de verveling van de z.g. gouden eeuw in Frankrijk culmineerden in de ,,rhétorique", het laatste schooljaar dat de bekroning van iederen leertijd was. Men voerde de jeugd niet tot het leven in, doch onderwees haar in het napraten, en de opperste zaligheid bestond in het strikte gehoorzamen der regels. In die dagen kon men zich het doel van wat men denken en schrijven noemde, niet anders dan als imitatie voorstellen: ,,imiter pour le fond les grands écrivains, de Virgile a Racine ou Mascaron; imiter pour la forme les préceptes des professeurs de 1'art, de Cicéron a Boileau, au Père Buffiez et a 1'abbé Batteux".

Tegen alles wat ik hier naar den tekst van Mornet samenvatte, valt weinig in te brengen. Alleen had hij er nog bij kunnen voegen, dat ook het voorbeeld, Racine, weer van navolging leefde!

Même La Fontaine....

Sluiten