Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

indruk maakten omdat men oogenblikkelijk hun noodzakelijkheid erkent.

In een brief zinspeelde de schrijver op zijn „kletspraatjes"; en ik zal hem niet tegenspreken, maar deze heeft hij overgeplaatst naar een plan, waar ze zinrijk en hier en daar zelfs verheven worden. Zoo opgevat is alle schrijven een superieure vorm van roddelen.

Dit boek is verder zoo „ikkig" als een boek maar zijn kan en toch ontneemt dit verschijnsel niets aan de algemeenheid van het geval. Er spreekt zelfrespect en hier en daar een teedere vorm van zelfingenomenheid uit, doch nimmer zelfbehagen en iedere lyrische ijdelheid, die hinderlijk is waar zij ook optreedt, blijft er vreemd aan. Dit boek is zoo eenvoudig en zoo waarachtig, dat zoowel de aestheten als de botterikken er, ieder op een andere wijze, kwaad over worden en dus een goed boek.

Het Land van Herkomst is ook een tragisch boek: het is ontstellend moeilijk, om tusschen vernederingen en dwaze illusies door, langzamerhand een klein beetje mensch te worden. Welke lezer heeft begrepen, dat het daar om draait?

De vertelkracht van den schrijver blijkt hieruit, dat men in den beginne denkt: dat had mij ook kunnen overkomen; spoedig begint men zich te verbeelden, dat men werkelijk deel heeft aan dit leven. De lezer vereenzelvigt zich op den duur volkomen met den schrijver, omdat de menschelijke waarheid in dit boek geopenbaard zoo onvermijdelijk en zoo zuiver is, dat een ieder zich vereerd acht die als zijn eigen waarheid te mogen aanvaarden.

Sluiten