Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar wanneer men er zelf over begon, dan wist hij altijd in den juisten toon het juiste antwoord op iedere vraag te geven. Want zoo goed als iedere praalzucht of ijdelheid, was iedere valsche bescheidenheid hem vreemd. Hij was zich zeer sterk bewust van zijn waarde, maar hij liep niet met zichzelf te koop. En hij hechtte er niet aan om in het dagelijksch leven „interessant" te zijn! Het interessante dat geldt, is in zijn gedichten uitgesproken.

Dit alles maakte dat men zich in den omgang geen eenvoudiger, rustiger vriend kon denken. Maar onder deze teruggetrokken houding: welk een rijkdom aan hartelijkheid, aan alle schakeeringen der genegenheid en liefde; welke een toegeeflijke kennis van het leven en de menschen; welk een strikt en zuiver oordeel over alle aangelegenheden des geestes.

Van de Woestijne was een van die kuische naturen, welke zich, in een natuurlijke schuwheid, altijd zoeken te verbergen, maar die, op sommige oogenblikken, zich plotseling, uitspreken met een oprechtheid, welke tot het uiterste gaat.

De dichter van De Modderen Man en Het Bergmeer — want dit zijn voor mij zijn grootste boeken — leefde vrijwel teruggetrokken van de wereld op zijn allerbekoorlijkst buitentje La Frondaie te Zwijnaarde, even buiten Gent. Men nam aan het station van Sint Pieter lijn 2 tot het eindpunt De Sterre en vandaar was het een goed kwartiertje loopen, gedeeltelijk langs ongebaande wegen. Daar had Van de Woestijne alles wat hem lief was: zijn gezin, zijn tuin met den palingvijver, den boomgaard, het weitje; zijn boeken, zijn gramofoon en zijn pijp. Twee of drie

Steenen voor Brood 12

Sluiten