Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOLLAND'S HERITAGE

En morgenstondt Van schitterende steenen Inde gestalt Gelijckse bralt Daer 't tijdt is om te bóóghen,

Sonck Jeuchd en Min

De wereld in Met neêrslaen van haer voghen";

"In het Idalisch dal,

Heeft Venus zonder gal Een lusthof, daer in, bloejdt het, al Wat soetjes door de Sinnen leekt,

Wat hartjen lockt wat sieltjen treckt."

Always, it seems of Hooft, "he has an ear open for Italy". But, while we can readily grant the deftness of these couplets and strophes, we do feel how welcome now and then would be a tender brushing of the dews of the poet's native Holland instead. Great lyricist though he is (and there is no question of the superiority of this side of his genius against that of the dramatist or historian), in the end it is chiefly these tripping Italian measures that remain with us. Never has any other Dutch poet attained such varied or graceful mastery over his medium as this:

"Hoogher Doris niet mijn gloetje,

Spaert uw krachjes wat op mij Al te groot is de lief-lijcke lij,

Daer jek flaeuwende los in glij,

Die daghjes Die nachjes Die lachjes Die klaghjes Bij draghjes,

Dat alte soete soetje Mengen moetje,

Met een roetje,

Oft jek stick aen leckernij."

As Sir H. J. C. Grierson well says; he "did for Holland something of what Wyatt and Surrey attempted and Sidney and Spenser

Sluiten