Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DUTCH POETRY AND ENGLISH

"Zoo is de stille rust voor eeuwig de aarde ontvloden?

Zoo woont zij nergens meer dan in 't verblijf der dooden?

o Matte pelgrim! zink vrolijk dan ter rust,

Gij doolde reeds te lang aan deze levenskust.

Rampzalige aarde, die een Eden kondt vertrekken,

Maar die door stroomen bloeds uw velden ziet bevlekken!

Rampzalige aarde, wie uw Schepper mild beschonk,

Maar wie het menschdom aan 't verwoestend misdrijf klonk!

Nog daalt de lente van 't gebergte met uw stroomen;

Nog ruischt natuur in ieder koeltje door uw boomen;

Nog spiegelt zich de maan in d'onbewogen vliet;

Maar rust, rampzalige aard'! woont op uw vlakte niet!

"o Eenzaam kerkhof, daar mijn dierbre vaadren wonen,

Gij kunt mij in 't verschiet de blijde ruste toonen;

Ik dool langs uwen grond in dezen stillen nacht.

En staar de wijkplaats aan, die mijn gebeente eens wacht.

Hier onder dezen eik, hier zal ik rust genieten,

Hier zal geen zucht mijn borst, geen traan mijn oog ontschieten;

Hier drijven de eeuwen met haar schande en leed voorbij,

En 't zwart geschichtverhaal bestaat niet meer voor mij.

De wraakzucht aast 'er niet op heilloosheid en smarte;

Geen trouwloos boezemvriend wet hier een' dolk voor t harte;

De hoogmoed zwijgt 'er, en de driften zwijgen meê,

En in dat vaderland woont ongestoorde vreê.

De Nachtster, die mijn oog door tranen vaak aanschouwde,

De Wagen, wien ik vaak mijn lijdend hart vertrouwde,

De Maan, die menigwerf mijn doornig pad bescheen,

Die allen blikken dan op mijn' gerusten steen!

o Stille dooden, die den lijder hier omringen,

Ook gij hebt leed gekend, ook gij waart stervelingen!

Hoe menig sluimert hier in 's aardrijks koelen schoot,

Wien, ach! een leven lang! de rust als mij ontvloot,

Die door een knagend heer van zorgen voorgedreven,

Zijn aanzijn vond beperkt tot een rampzalig leven!

En nu — hij ziet, hij hoort, hij denkt, hij voelt niet meer.

Zijn hoofd zonk zachtkens op de koele peluw neêr,

En smaakt nu in den kring van zijne voorgeslachten

Een rust, waarna mijn ziel nog rusteloos blijft smachten!

Alongside "Het Graf", with its introverted splashes of troubled feeling, the heroic poetry of "Ossian" feil naturally into line, and

Sluiten