Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DUTCH POETRY AND ENGLISH

Zijn nog zijn voeten koel in dauw van wei.

Voor hem is 't nimmer nev'lig, maar een Mei Van kind'ren en een stroom van bloemen waar Zijn woning is."

Also, like "Endymion", "Mei" is full of the glory of the moon:

"Niets in de ruime wereld is zoo blij Als deze aarde: Cynthia als ze zit In hare nachtboot, toont het blank gebit Van lachen en de tweelingsterren staan Stil bij haar, vragend: zal ze hier langs gaan?

En er is altijd vreugde in de lucht Waar zij voorbij is en het zacht gezucht Van hare vleugels wijkt."

As much for him might the moon be a symbol of "the principle of Beauty in all things":

" Ver

Achter het Oosten wacht de maan, een zweem Van blank licht zwelt al van den diadeem."

And is personified with as telling effect — as the mother of Mei:

"Als een zwaneveer Voor een windstoot, zoo stoof Mei op en voor Zich zag ze donk're voeten, den romp door De lucht heendonkeren en hemelhoog 't Felle gezicht, dat nu voorover boog.

Het kwam omlaag en in de schittering Der moeder blonk het kind."

All Keats's own plastic skill, it might be, is brought into play in this most glorious of all descriptions:

"Het licht beving Haar borst en armen die ze open had.

En Moeder zette bukkend het vuurbad Op een berghelling en het rozeblad,

Haar kind, nam ze toen tot zich, één arm om Haar ronde knieën, één om de kolom,

Den fijnen halszuil, en ze zette zich.

Vurig lichtte de luchter, weelderig

Sluiten