Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE H. WILLIBRORDUS

Proeve eener karakterschets

Er zijn in den loop der tijden talrijke figuren geweest, die door hun handelingen het lot der menschheid ten goede of ten kwade hebben beïnvloed en we behoeven slechts een gewoon handboek van algemeene of vaderlandsche geschiedenis open te slaan om in vetgedrukte letters de namen dier persoonlijkheden weer in het geheugen terug te roepen. Behalve geestelijke en wereldlijke machthebbers zal men daarzonder personen aantreffen van den meest uiteenloopenden werkkring en godsdienstrichting. Zoo behooren onder degenen, die in ons eigen vaderland een ongekend zegenrijken invloed hebben uitgeoefend zeker diegenen, die aan onze voorouders geloof, Christelijke zeden en beschaving hebben gebracht, tot de waarlijk belangrijkste nationale figuren. Verschillende van deze geloofsverkondigers bezegelden hun werk met den marteldood.

Dit jaar wil Nederland in het bijzonder den H. Willibrordus eeren, die in 739 in zijn geliefde abdij te Echternach, waar hij tijdens zijn leven zoo dikwijls had vertoefd, ter ruste werd gelegd. Op zijn verjaardag — 7 November — van genoemd jaar is hij overleden, zoodat het op dien datum twaalfhonderd jaar zal zijn geleden, dat hij na een zegenrijk leven het tijdelijke met het eeuwige verwisselde. Hij was toen juist eenentachtig jaar, want op 7 November aanschouwde hij in N'orthumbrië het levenslicht.

De geschiedenis verhaalt van het leven van den H. Willibrordus niet veel meer dan enkele uiterlijke feiten en juist datgene verzwijgen zijn levensbeschrijvers Beda, Alcuine en Thiofrid van Echternach, wat ons op het eerste gezicht het meeste belang zou inboezemen: n.l. de beschrijving van zijn persoon. Ook van zijn eigen hand bezitten wij geen autobiographie of correspondentie en evenmin preeken 'of andere gelijkwaardige gegevens, die ons een kijk op het innerlijk leven van dezen heilige mogelijk maken. Ontdoet men zijn levensverhaal van de legendarische bijzonderheden, die er door vroegere hagiographen noodgedwongen doorheen zijn gevlochten en die wij ook in de negentiend'eeuwsche levensberichten nog aantreffen, dan houdt men enkele geschiedkundige feiten 'over, die de vraag doen rijzen of het mogelijk is, daarmede het leven van

Sluiten