Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zat, dan geloof ik, dat velen door deze vragen overrompeld zouden wezen en het antwoord schuldig moesten blijven. Men zal natuurlijk weten te zeggen, dat St. Willibrordus een geloofsverkondiger was van groot formaat en dat dit eigenschappen inhoudt, die in die tijden den weg tot de heiligverklaring baanden; maar daarmede is men toch niet bevredigd. Men verlangt meer te weten van dit leven van dezen heilige, die reeds zoo vroegtijdig, ja zelfs tijdens zijn leven, de aandacht van beroemde mannen trok, zoodat ze er over schreven. Van bijna ieder mensch wordt in de jeugd voor een groot deel het karakter gevormd, en zoo dienen we ook bij St. Willibrordus na te gaan, hoe zijn jeugd is geweest. En dan kan men vaststellen, dat zijn jeugd en opvoeding den weg hebben gebaand voor zijn latere heiligheid en dat hier de grondslag wordt gevonden, waaruit zich deze normaal kon ontwikkelen. Zijn leven ontwikkelt zich geleidelijk vanaf zijn prilste jeugd tot een volmaakt geestelijk leven en wel zonder plotselinge wendingen, zonder horten of stooten. Hoe geheel anders dan bij een H. Augustinus of H. Franciscus van Assisi. Geboren uit godsdienstige, christelijke ouders, had hij de genade van het kindschap Gods als een kostbaar geschenk van huis uit medegekregen. Zijn vader brengt hem op zeer jeugdigen leeftijd — tusschen twee en zes jaar — naar het klooster te Ripon, waar hij de 'opvoeding van zijn zoon aan abt Wilfried toevertrouwt.

Hij werd als oblaat in dit klooster der Benedictijnen aangenomen. Hier verbleef hij ruim tien jaar en werd hij doordrongen van den benedictijnschen en tevens romeinschen geest, die Wilfried daar had geplant, hetgeen voor zijn vorming van gewicht was, want twee stelregels stonden hier voorop: trouw aan het eensgekozen klooster en trouw aan Rome, wanneer het ging 'om raad in te winnen of beslissingen te treffen. Zijn ouders spelen dan geen rol meer in zijn leven, want zijn moeder was ongeveer gelijktijdig met zijn komst in het klooster overleden en zijn vader had zich een kluizenaarsleven gekozen en woonde in een afgelegen cel aan de boorden van de Humber. Later zal Willebrord zijn naam vereeuwigen door dien in zijn beroemd kalendarium op te nemen, waardoor ook diens nagedachtenis te Echternach bleef bewaard. Wat ons in het bijzonder van dezen Wilgils interesseert is, dat hij van adel was en dus grootgrondbezitter en krijgsman. Van krijgsman werd hij

Sluiten