Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik wil God vinden," stond op de eerste bladzijde. —■ ,,Ik voel, dat het leven vele wegen heeft, en dat de waarheid in het kruispunt ligt. Dit geheime kruispunt, waar liefde, toewijding en oprechtheid samenkomen, is het moment, waarop de ziel haar God ontmoet. Ik weet, dat veel van mijn gedachten onrijp zijn, en dat mijn vroomheid nog gelouterd moet worden. Ik ken het leven nog niet. Ik moest mij geringer voelen dan alle eenvoudige vromen, die ik des Zondags rondom de kansel zie zitten. Zij leven uit een ongerepte overtuiging, zij bidden en werken, en vinden door die vanzelfsprekende zedewet zonder inspanning de onzichtbare weg naar dat gewijde kruispunt. Ik moet nog leren, om als zij zonder vragen en geestelijke hoogmoed te geloven. Mijn keuze heeft mij een heilige taak opgelegd, en ik wil er naar streven, om getrouw aan die keuze te zijn."

Die eerste bladzijde las hij dikwijls en met tevredenheid over. Hij verdiepte zich in de kronieken van het verleden der menniste gemeente, hij bewonderde de moed en strijdbaarheid van de voorgangers, wier lof men hem van kindsbeen af gezongen had. Ja, zij hadden er goed aan gedaan, zich in evangelisch-rechtschapen eenzaamheid terug te trekken. Zij hadden de ware geest der mystiek, zooals hij die kende uit de geschriften van Tauler en Böhme, die hij half uit plichtsbesef, half uit neiging kocht en doorbladerend las. Hun witte, verzadigde opgang in God leek hem het hoogste, wat een zuivergestemde ziel bereiken kon. „Hoe vlekkeloos was de geest van de godzoekers" — het god was later in God veranderd —- „in de roerige eeuwen voor ons. Wijding en overgave verlichtten hun pad als een zuivere vlam temidden van de bloedige nacht vol krijgsgedruis, die hen omgaf," zei het dagboekje; en Rudmer besefte bij het herlezen van die dichterlijke regel, hoe ook een predikant zich moeiteloos kon bedienen van de schoonheid, die de nieuwe schrijvers hadden geopenbaard. Soms verlustigde hij zich zelfs gretig in het spraakgebruik van de verzen en boeken, die hij las ■— hele bladzijden lang, en hij tuchtigde zich steeds opnieuw voor deze hang naar het wereldse met een oprechtheid, die

Sluiten