Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Daar ben ik mee begonnen, zei Vitringa bitter, alsof het een misrekening betrof, waaraan hij niet had kunnen ontkomen. —• Pierson en Huet wisten het, al lang voor de huidige mandarijnen; ze hadden de vraag, waarom het ging, in alle scherpte gesteld, en hij, Vitringa, leed onder dezelfde vraag, maar niet zo, of hij wenste ook het antwoord te vinden, nu hij toch eenmaal deze weg ingeslagen was •—■

—• En die vraag luidt...? zei Rudmer, die een gevoel had, of iets donkers en verraderlijks in hem begon te borrelen en een koude schaduw in hem opkroop, die hij tot op heden steeds in het kelderdonker van zijn gedachten had kunnen neerbannen. •—•

Vitringa nam onder het lopen een oude pijp van het schrijfbureau, waarin hij met een pennemes krassend wroette. De vraag, die hem vervolgde, was deze: of het mogelijk zou zijn, om te bewijzen, dat men Christen kon zijn en tegelijkertijd een verlicht mens, die zijn tijd verstond en zich niet belachelijk maakte door een religie, die van bijgeloof in wezen niets verschilde. Vitringa's stem werd rauwer en norser. •— De wereld veranderde, zei hij, ze veranderde snel en radicaal; men behoefde de kranten maar te lezen, om te zien, welke diepgaande verschuivingen er plaats vonden, waarover vroeger geen mens had gedacht... dat moest men toegeven, of men het nu met die veranderingen eens was of niet. —• Rudmer kleurde licht: hij las zelden of nooit een krant, verklaarde hij; voor politiek en dergelijke interesseerde hij zich niet. •—• Vitringa bleef staan en wees dreigend op Rudmer's voorhoofd met de kop van nu schoongekrabde pijp. — Pas op] pas opl zei hij schorrig. —• Ook aan de politiek kun je merken, wat er verandert; je kunt ze niet los zien van de rest der wereld, ook al verfoei je ze; je kunt ze net zo min ontkennen als het feit, dat er naast de mensen met geld ook nog millioenen zijn, die niets hebben...

Rudmer verschoof zich beledigd in de stoel; en hij viel, in schampere zelfverdediging, uit: Je bent toch geen socialist? —• Vitringa zweeg even en keek hem eigenaardig aan; daarna

Sluiten