Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ouds geborene; het oprechte doperse ideaal was bewaard, terwijl de predikanten een matige kritiek op de bijbel niet onthouden werd. En zo leek het te moeten zijn; men kon modern zijn, zonder de verscheurende oordeel-vellingen te oefenen van hen, die in hun woede ook het beginsel van een bovenmenselijke verbondenheid niet meer wilden erkennen.

Rudmer had de zijnen hervonden. Hij wandelde in het kalme schijnsel van de menniste atmosfeer, waarbij het gronings onderwijs eensklaps star leek, en rauw in zijn orthodoxie. Hij had zich daar meer dan eens afgeschrikt gevoeld, om te prediken, als hij uit de collegezalen kwam. Nu wies zijn aandrift, om van het innerlijk licht te getuigen. Geen stellingen konden deze mystieke zekerheid omschrijven, die men in de stilte van het eigen leven als de waarheid bij uitstek moest beluisteren... Juist dit onbeschrijflijke, zo scheen het Rudmer toe, wees er op, dat God nog tot mensen sprak; niet als tot kinderlijke herders of vervoerde profeten, niet door wonderen en visioenen, maar als het ingeschapen, onsterfelijk deel, dat niet van aardse oorsprong zijn kon.

Dat was, in hetzelfde najaar, wat Rudmer gelukkig stemde; het hem op in een warm, zachtverdovend licht. De op¬

lossing van het leven lag steeds te grijp; men hoefde niet in zichzelf te wroeten, noch af te gaan op de wetmatigheid van een cathechismus. Het leek hem het hoogste, wat hij ooit had bereikt. Hij keerde terug tot de mystieke geschriften, las oosterse en Indische wijsheidsspreuken, de Veda s, en Lao-Tse; hij ontdekte, met schaamte, dat zijn Tauler nog onopengesneden bladzijden had, en dat zijn aantekeningen in Eckart na de eerste dertig pagina's ophielden... Hij nam ze opnieuw ter hand. Dit keer schenen ze een antwoord op alle vragen; ieder woord won aan zinrijkheid, als door een onverhoeds wonder. Of was hij het zelf, die de zin er onder schoof...? • Hij maakte snel en vastberaden een einde aan de eerste twijfelingen, hij wilde niet opnieuw meegesleurd worden. Hij had het vaderland van de ziel hervonden; hij zou zich de vrede daarvan niet laten rovenl

Sluiten