Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

I

Het voorjaar, dat volgde op de eerste winter van Herre's huwelijk, had rinse hagelbuien en diepzeeblauwe verschieten tussen de bergen der wolken. Er was een geur over het doorregende bouwland, die de neusvleugels met duizend herinneringen en voorgevoelens bespeelde; er wapperde macht en moed in de wind. De boerenpaarden briesten voor de ploeg. Als Herre naar en van het station liep, vlogen spreeuwen en mussen belust in zwarte gierende scharen langs de versgewoelde akkers. Herre voelde zich beter, nu de vrijheid onder de hemel doorbrak en de zon te zien kwam. De avonden waren zacht en geel en vol teder licht, de sterren kiemden jong in de ruimte. —■

Herre had opnieuw veel gecijferd deze laatste maanden. Hij wachtte nu op zijn kans voor de fabriek: een gebouw. Hij had het geld, maar hij was een man van zaken. Hij zette niet alles op één kaart. De inrichting van een zuivelindustrie eist veel kapitaal. Als hij het huis liet bouwen, zat hij jaren aan den aannemer vast, en bleven zijn handen voor andere kansen gebonden. En hij kende, nu hij dertig werd, het waagstuk van zo'n eenzijdig ondernemen. Ja, er was nog het geld van Antje Adzers. — Maar dat wilde hij niet aantasten — nog niet. Hij wilde er zelfs niet aan denken, niet weten, dat 't bestond. Hij had het belegd; een druilige Zondag in November had hij haar in korte, duidelijke uitleg voorgesteld, wat ze er het best mee zou kunnen doen. Herre kende de solide fondsen; en met haar toestemming had hij de stukken en obligatie's gekocht, waardoor het zich snel en moeiteloos zou vermeerderen. Het was goed geld, maar geld voor later; hij wist nog

É

Sluiten