Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Antje — die geen woord sprak —• tegen de neiging verzette, om op te staan en, waar zijn schoonouders bij zaten, in luidkeelse vernederende vrolijkheid uit te barsten, rees er in zijn altijd waakzame gedachten een ingeving, en zijn gezicht nam een verraderlijk lege uitdrukking aan.

Adzer Eisinga had het pleit tegen zijn vrouw gewonnen en voerde opnieuw het woord.

•—• Zie je, Herre, ik had zo gedacht... Als het doorgaat met dat fabriek •—• —1

•— Ja, dat plan gaat door, zei Herre kort, en dronk zijn thee uit.

— Precies... Als het dan doorgaat, zeg ik, dan heb je voor dat fabriek een man nodig, hoe zal ik 'm noemen, een beheerder heet dat, als ik 't wel heb...

—• Een beheerder, net als in Warga, bevestigde zijn vrouw, die de bizonderheden van de streek op haar duim kende.

— Precies... En daar moet je dan iemand voor hebben, die het vak kent... niet?

Herre knikte, zonder iets te zeggen.

De oude boer hief triomfantelijk de uitgestoken hand.

■— Noul dat is een prachtige gelegenheid, dat we mekaar kunnen helpen... Jij zoekt een beheerder, en wij hebben onzen Pieter — die heeft de kennis! —1

Er hing een kort zoemend stilzwijgen. Door het harde hoge stuk blauw van de lucht, dat men door het zijraam zien kon, dreef een wolkeneiland, waar Herre in gedachten naar staarde, zonder het te zien. De geopende, lange, magere hand van Adzer Eisinga zweefde een ogenblik nog boven de tafel, en viel dan weer op de knie. Pierk Eisinga veegde zich om de mond, en Antje, die de lege kopjes naar zich toehaalde, draalde een spannend moment in haar werk.

Herre Wiarda keerde zich langzaam naar zijn schoonvader. Hij toonde een listig glimlachend gezicht.

—• Kijk 'ns, Heit, zei hij met nadrukkelijke traagheid. —• De zaak is natuurlijk niet zó eenvoudig. Heit stelt 't maar zo voor. Een beheerder heb ik nodig, dat is zo...

Sluiten