Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

•—• Pieter of geen Pieter. Ik ben zakenman, mem, ik riskeer niks zonder borg en aandeel... D'r komen hier kapitalen in het spel! •—-

De ogen van Adzer Eisinga namen een vorsende, nieuwe uitdrukking aan.

— En 't geld van —• Antje?

Herre stond op, zachte verontwaardiging in zijn antwoord.

— Dat blijft liggen. Als ik ooit kinders krijg... Ik smijt alle troeven niet inééns op tafel. Bovendat: 't zijn haar centen, niet die van mij. •—•

Adzer Eisinga, de jarenlang bedrevene, verstond de wijsheid en voordelen van Herre's kort argument. Tevredenheid glansde in zijn ogen op.

— Jawel, jong, jawel!

Ze zwegen opnieuw alle drie. Antje's gezicht was gaan gloeien bij de laatste woorden van Herre. Haar moeder nam haar hijgend en nieuwsgierig op. Herre stond tegen het raam; rustig; hij speelde met hen, zij waren ongeoefende tegenstanders, en hij voelde hun weerstand ondergaan.

Eindelijk hees zich ook Adzer Eisinga op, schraal, zonder overhaasting. Een boer neemt niet graag zittend een besluit. Zijn knieën knakten, de ouderdom zat al diep in zijn gebeente ; hij rekte zich, en liep een paar passen op en neer, terwijl de vrouwen in deemoedige afwachting bleven zitten.

—• Nou, zei Adzer Eisinga ten slotte; —• ik wil 't overleggen. Ik ga nooit over één nacht ijs, Herre. Net zo min als jij, voegde hij er aan toe, half vol ergernis, half met trots; hij voelde de onuitgesproken koele verachting van de meerderheid, waarmee Herre hem behandelde. —• Maar d'r zit wat in... Een fabriek — dat is misschien beter dan het boerenwerk — in de toekomst...

Herre lachte en haalde de schouders op.

— Ja, als men niet te dom is, heit, en de ogen openhoudt...

Adzer Eisinga knikte sluw. Plotseling lachte hij, het dunne

tevreden lachen van een grijsaard. Ook Herre lachte, opnieuw; en Antje Adzers lachte, en de boerin, die in haar

Sluiten