Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn hoed en jas en stok, zo weinig tijd had hij zich gegund, om zijn goed in het trappenhuis neer te leggen. Zijn voorhoofd dreigde vol sombere fronsen. Mama richtte haar ogen verwonderd naar hem op vanachter de theetafel.

— Cato, het is erger met die Vrije Vrouwengeschiedenis, dan ik gedacht had. Ik bedoel voor ons. We hebben te vroeg gelachen. Mijn zuster Flora is er bij, en Lex weigert, om haar het lidmaatschap te verbieden. —• —•

En des avonds na het eten, toen Ruth na de vluchtige nachtzoenen nog op de drempel treuzelde, hoorde ze vader zeggen:

.—• 't Is me waarachtig wat moois. Iedereen op de sociëteit begint me er op aan te kijken. Nogal begrijpelijk: daar zit je nu met een zwager, die godbetert naar de socialisten loopt, en een zuster, die feministe isl —

Er ging geen week voorbij, of Ruth hoorde schimpen op de Vrije Vrouwen, die natuurlijk niet anders wilden dan wraak nemen op de mannen. —• Dat een vrouw iets moet leren, zei vader dan, dat spreekt vanzelf. Een moderne opvoeding, óók voor onze meisjes. Maar die smakeloze concurrentiezucht...! Laat aan de mannen toch de zorg voor staat en maatschappij overl

En hij was vol hatelijke triomf, toen hij vertelde, dat Wilhelmina Drucker in Amsterdam was uitgejouwd. —• Ik begrijp zo'n professor Gunning niet, voegde hij er aan toe; ■—1 die neemt de dames nog in bescherming ook. En weet je, Cato, waar het om gaat? Ze willen een petitionnement voor het verplicht onderzoek naar het vaderschapl Fatsoen schijnt daar in die hoek een uitverkocht artikel...! —

En steeds, als hij zoiets zei, viel mama hem bij met een heftigheid, waarvan haar uitgedoofde wezen ziekelijk opflakkerde en dat de kinderen, Ruth vooral, een heimelijke schrik aanjoeg. — —

Sluiten