Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onooglijke groei, links en houterig als een jongen. Ze had ook volwassen willen zijn, en droomde van elegante capes en rotondes en bontkragen en zag zichzelf zachtbekoorlijk en blozend en bewonderd. Maar met een duistere zelfverachting werd ze uit de jaloerse en zinledige dromen wakker. —• Alles viel haar moeilijk; ze was slordig op school en kreeg slechte cijfers.

Het scheen ook, dat ze armer waren geworden, sinds vaders practijk verkocht was; oom Julien kwam herhaaldelijk bij mama, en ze spraken over een lijfrente en obligatie's, die onverhandelbaar waren, maar Ruth stelde geen belang in de zaak; ze was alleen vol heimelijke vreugde, toen Carla op het weldadigheidsbal ondanks haar tranen en uiteindelijk voetgestamp geen nieuwe japon mocht laten maken. Mama zelf kocht vrijwel niets meer, en Egmont en Ruth liepen steeds in oude pakjes, en kregen minder zakgeld.

Carla had de meisjes-HBS doorlopen en ging het komende voorjaar met een familie Gheel naar Zwitserland. Alles was zeer discreet geregeld, en mama kon aan alle kennissen vertellen, dat de reis zo goed zou zijn voor Carla's Frans; maar Egmont bromde op de avond, dat Ruth en hij het nieuws hoorden:

•— Ik begrijp al dat kale gedonder in deze familie niet. Iedereen weet toch, dat vader bijna niets naliet. En al heeft mama dan haar trots, waarom verbergt ze voor ons, dat Claar door de Gheels betaald wordt?

Ruth begreep het niet. •— Is ze dan niet geïnviteerd?

Egmont gooide zijn boekentas met een zwaai op de werktafel :

.— Geïnviteerd? Meid, ze moet op de kinderen van de Gheels passen... de kleine op het potje zetten, en weet-ik-veel. Een bonne, en niks meer.

Het rauwe nieuws wekte Ruth's lichtgeschrokken leedvermaak. Het huis werd leger, maar ze miste Carla niet, toen deze vertrokken was. Carla droeg bij haar uittocht een grijs slank costuum, waardoor een haast onzichtbaar ruitje liep, en zag er met haar kleine hoed en wit gezicht ongenaakbaar

Sluiten