Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

japonnen en matelothoeden, waarmee Carla's garderobe eensklaps overstelpt leek. In de zomer vol zeemuziek, met de wind in je haar en de ongerepte kracht van het levensgevoel in je lichaam was het geluk van anderen niet zo uitdagend meer.

Er bleef een lome en daadloze mijmerstemming in haar hangen, toen ze al lang weer thuis waren en de herfst zachtjes achter de ramen regende en er webben van waterstof tussen de bomen glinsterden. Mama scheen alleen te denken aan Carla's ophanden bruiloft, en dat maakte, dat Ruth veel meer dan ooit haar eigen wegen kon gaan, en in trage weldadigheid van de nieuwe vrijheid genoot. Ze wandelde en las de laastste maanden van '98 veel, liet zich verleiden mee naar de schouwburg te gaan, maakte kleine visite's, die de middagen aangenaam braken, en bemerkte daarmee, dat dit alles niet zo verschrikkelijk was, als ze zich steeds gedacht had. Ze drong elke morgen opnieuw de verwijtende gedachte weg, dat ze zo niet kon blijven leven, als ze laat opstond, en Sieboldje haar thee en geroosterd brood boven bracht. Toen ze nog op school was, had het haar altijd geleken, dat niets zo verrukkend zou zijn als deze vrijheid •—• dan zou ze eindelijk iets kunnen dóen; dan was ze geen schoolkind meer, maar een vrouw, die het leven in beide handen nam... Maar de rebelse denkbeelden van eertijds dreigden weer, nu ze verwerkelijkt moesten worden, met een al te drukkende verantwoordelijkheid. —■

Ruth wist geen raad met zichzelf; ze wist alleen, dat ze zich niet opgewassen voelde tegen de onafhankelijkheid, waarnaar ze altijd had gesnakt. Met wrevelige gemakzucht vermeed ze tante Flora; ieder gesprek met haar stelde voor een keus, al drong tante Flora nooit aan, ja, al sprak ze met zooveel woorden niet eens uit, wat ze verwachtte. Ruth zag het vol schuldbesef en ontevredenheid. Vroeger had ze vaak met tante gesproken over het kiezen van een beroep, misschien zelfs over de ongelijkheid om te studeren, en tante was stilopgetogen geweest. In die dagen had Ruth tranen van spijt gestort, omdat mama wel nooit haar toestemming zou geven.

Sluiten