Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van schuld en schroom bij deze aanblik van zorgelijke treurnis. Ze dorst de ogen niet recht naar tante opslaan; en in de stem van tante Flora was een breuk, zodat alles, wat ze zei, doffer en doellozer klonk. Ten slotte schudde tante in trieste vertwijfeling het hoofd, en streek zich langs de slapen:

— Ach nee, zei ze, ...ik kan maar niet rustig nadenken, niet zeggen, wat ik op het hart heb... Ik kom mezelf zo opdringerig voor, weet je... misschien word ik geremd door de omgeving hier... Wat doet het er ook toe, dat ik iets anders van je verwacht had?

Ruth kleurde, en sprak het argument der anderen na:

•—1 Ik weet, wat u bedoelt... maar ik ben zo jong, tante... ik kan zo moeilijk kiezen.

Tante Flora glimlachte gelaten.

•—■ Je schijnt toch op een of andere manier tot deze omgeving te horen, lieve kind. En eigenlijk heb je gelijk: je bént jong. Je hebt recht op je jeugd. Je hebt de laatste jaren flink gewerkt; geniet nu van je vrijheid, en vergeet mijn feministische hebbelijkheden...

Ruth werd een ogenblik week en beschaamd.

—- Tante, zeg toch niet zulke nare dingen van uzelf 1

Maar Ruth was opgelucht, toen tante Flora wegging, al kon ze dagen lang de vermoeide, vragende blik van haar ogen niet vergeten.

In de voorzomer trouwden Carla en Ernest. Zij en Ernest's zusje waren bruidsmeisjes. Ze strooiden rozen op het kerkpad, toen het paar door den dominé was ingezegend. Bij het souper zat ze tussen twee jongelui in, die haar allerlei gewaagde dingen zegden, en haar vertelden, dat ze zo bekoorlijk bloosde, en des avonds danste ze wel met tien vrienden van Ernest, en allemaal maakten ze haar complimentjes, en zeiden, dat ze nog mooier was dan de bruid; —• ze hadteruggeschertst, zacht gepurperd door de wijn en de opwindende woorden ,,Laat Ernest het maar niet horen]" —- en zich voorgenomen, om nu voorgoed met de laatste onachtzaamheid op haar uiterlijk te breken.

Sluiten