Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen ze des avonds weer met mama thuis kwam en mama in tranen uitbrak, omdat Carla voor altijd uit huis was verdwenen, sloeg ze in oprechte vertedering de armen om mama's machteloos figuur en suste haar:

•— Maar u hebt mij toch nogl Ik blijf toch bij u!

Ze bracht mama naar bed, en verzorgde haar als een hulpeloos, lastig kind. Toen ze zich langzaam ontkleedde op haar eigen kamer, drong het tot haar door, wat haar laatste gezegde betekende. Ze schrok er een oogwenk van. Ze had de weg van tante Flora, de moeizame en verantwoordelijke weg der vrijheid, verworpenl Ze had haar keuze gedaanl — Ze talmde met de borstel op het golvende, bruine haar: was ze dan reeds het tegendeel van wat ze altijd had willen worden?

Het laken hulde haar met weldadige koelte in. Ze lag even wakker, de armen gekruist onder het hoofd. Niet elke vrouw kon toch een Mina Kruseman zijn! Ze stak de hand naar het nachtlampje uit en doofde het. In het diepe azuurdonker van de Juninacht ademde ze diep en regelmatig. De omstandigheden zelf hadden het zo beslecht. Hadden ze niet uitgewezen, dat zij, Ruth d'Aby, niet de kracht en de volharding bezat, die het ideaal vereiste? Ze zuchtte en sloot haastig haar ogen dicht.

VIII

Aan het einde van '99, toen Rudmer Wiarda met zorgelijke beklemming tegen het bezoek aan de Zomerweg begon op te zien —• Herre was immers getrouwd, en het zou nog troostelozer en stiller zijn in het ouderlijk huis •—• bracht Egmont een onverwachte uitkomst: hij stelde Rudmer voor mee te gaan naar Haarlem, waar zijn moeder en zuster woonden, en er de Kerst en Oud-en-Nieuw te vieren.

Het werden zorgeloze, feestelijke dagen; de blauwe schitterhemel overdag, de heldere vrieskou der nachten, waar de morgens in ritselende rijpnevels uit opglansden; ijs op grachten en de banen, kaartspelen en punch in de beslotenheid van het huis.

Sluiten