Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

arm, achteraan; Rudmer's sterke jonge ogen boven haar gezicht, zijn hand veerkrachtig en steunend onder haar arm, zijn vingers spelend in haar open handschoen, langs de bloedklop van haar ranke pols. Op één avond gingen ze met een groepje naar de schouwburg; Ruth en hij zaten achteraan in de loge, en zo dikwijls ze tegen hem aanleunde, streelde hij haar naakte schouder met zijn mond, tot hij haar zacht voelde huiveren. Wanneer het klein gezelschap, dat Egmont thuis om zich verzamelde, trictracte of whistte, streken zij op de sofa in de hoek der salon neer, en hij zei haar met gedempte stem verzen van Verlaine, die hij zich herinnerde, alsof ze in zijn geheugen hadden moeten slapen, om nu in hun wezenlijke zin te verrijzen als wensdromen van het ogenblik:

...elle me comprend, et mon coeur transparant pour eUe éeule, héla,)! ceMe d'être un probLème pour elle oeule, et Leó moiteuró de mon front bLême elle óeuLe Leó éait rafratchir, en pleurant.

Des nachts, in het logeerbed, tegenover het witgevrozen raam, lag hij aan haar te denken, zonder de winterkou te voelen: in hetzelfde huis, aan dezelfde overloop, sliep zij. Dacht ze ook aan hem? Hij woelde lang, wanhopig en gelukkig. Hij dacht aan zijn ouders, zag de rechtschapen, boerse zwijgzaamheid van zijn vader, Reinou's klein en verrimpeld gezicht onder het neepjesmutsje. Hij zag ook de witte trekken van mevrouw d'Aby, getekend met het nerveuze lijden van een hogere stand. Was het te rijmen? •— Het leek dolzinnig, om dit voorname, volmaakte meisje te willen veroveren; maar na elk ontwaken, als hij Ruth d'Aby begroette, die hem geurig en morgenlijk de hand reikte •—- onder het koel parfum van de winterochtend was haar jonge huid warm doorschijnend — begon weer de strijd om haar; met ogen, stem en glimlach wierf hij om haar aandacht.

Toen ze weer naar Amsterdam gingen, plaagde Egmont hen beiden bij het afscheid; Ruth werd donkerrood, ze beet de tanden op de volle krullende lip, en trok snel haar hand

Sluiten