Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gewaarschuwd: zij hoefde niet: te verwachten, dat de friese boeren in één hok woonden met hun vee, maar ook niet, dat ze kristal op tafel hadden; dat zij zich over hen niet moest verbazen; dat zijn ouders levenslang gewerkt hadden, en er niet uitzagen als lieden, die hun handen en huid altijd schoon hebben kunnen houden.

— Als jij hun zoon bent, moeten zij wel goed zijn, zei Ruth, die ernstig en beschroomd naar de waarschuwingen luisterde. En aan de Zomerweg was ze simpel innemend, zoals hij zich dat had voorgesteld. Hij bemerkte, toen zijn ouders hen begroetten, hun gespannen onrust, de angst voor het menselijk wezen uit de andere levenskring, dat hun eensklaps zo na werd gebracht; hij zag zijn moeder een moment verslagen terugwijken, toen Ruth haar op de kleine, rode koon kuste. Zijn vader stond strak en verlegen opzij, het donker gezicht hulpeloos boven het helwit van een hoge nieuwe boord, als vreesde hij ook gekust te worden door deze dame met haar donkergrijze pels en smalle fluwelen hoed.

Toen zij koffie dronken ■—• Ruth lachend en genietend om de onbekende zoetigheid der kandy, die zachtknetterend verbrokkelde onder de overmaat van warm bruin vocht ■— kwam er een lange, slungelige jongkerel naar binnen, die zich Ekke liet noemen.

Rudmer wist al uit de brieven van Reinou, dat het de zoon was van een oom, dien hij en Herre nooit hadden gekend, en dat de jongen als knecht bij zijn ouders diende. De knaap verdween weer tussentijds; alleen bij de maaltijd was hij binnen; hij zat half van de tafel weggewend, de voeten in fonkelnieuwe sokken op de spijlen van de stoel, en at en dronk hoorbaar. Rudmer keek verstolen naar Ruth, maar haar gezicht was zonder ergernis of verbazing.

D es avonds reed Ekke hen in de glazen wagen naar de pastorie, waar Ruth zou overnachten. De dag was traag voorbijgegaan onder trage gesprekken.

Rudmer was blij, dat zijn moeder zo feestelijk goed had gekookt. Hij was naar de keukenkamer geglipt, toen Reinou bedrijvig werd, en had snel en gretig gevraagd:

Sluiten