Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Halve dagen zat hij nu op de bibliotheek van het seminarie. Hij vermagerde, en het lichte blauw van zijn ogen werd ingekeerder en fletser. Maar de vellen papier vulden zich met zijn snel, fijn schrift; het móést, het móést, terwille van zijn figuur tegenover de studiegenoten, den aristocratischen zwager... 1

Op de dag, waarop hij zijn proefschrift inzond, werd hij bij den voorzitter der Sociëteit geroepen. Of hij er nu voor voelde, om een standplaats te krijgen; er was een dorp in het noorden vrij. „Hij had getoond, de traditie's van het geloof te verstaan; hij sprak Fries, en het moest hem nu zeker een voldoening zijn, om te getuigen onder het volk, dat hij zo van nabij kende?" .—

Hij kwam, dronken van opgetogenheid, in Haarlem vertellen, dat hij een standplaats gekregen had, mèt een pastorie. Mevrouw d'Aby sloeg de ogen ten hemel, toen hij vertelde, dat 't ergens benoorden Leeuwarden was, op de grens van het klei- en zandgebied. Maar Ruth was verrukt als hij. Ze waren zo vervuld van het feit, dat men hen onmogelijk meer had kunnen dwingen, het huwelijk langer uit te stellen. — Egmont zei niet veel, nadat hij zijn zuster en Rudmer geluk had gewenst. Hij wachtte nog steeds op een plaats, die hem dichter bij Amsterdam en Holland zou houden; maar ze kwam niet overhaast.

Rudmer's promotie — met de grootste lof —- maakte niet meer zoveel indruk op hemzelf en Ruth, dan het feit, dat mama eindelijk haar toestemming gaf. Ze dachten doorlopend aan het verre dorp. Rudmer was er eerder geweest en vertelde ervan; het was klein, maar de pastorie moest in een prachtige tuin liggen.

Ruth wreef haar wang tegen zijn bovenarm:

— Weet je, ik geloof, dat ik al deze laatste jaren naar zo iets heb verlangd — zo'n volmaakte inkeer, ver van alles wat je verontrusten kan. Als kind wist ik nooit, wat ik wou, en toen meende ik, dat ik net als mijn tante Flora, die lieve dwaze schat, een onafhankelijke vrouw moest worden — Bespottelijk lijkt dat nu allemaal. Ik weet nu wel beter: mijn leven behoort

Sluiten