Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan jou en je beroep — ik wil leven voor mijn man, —• voegde ze er halfluid aan toe, en de ontroering over de weelde van wat hen te wachten stond, ging donker huiverend door hen beiden heen.

X

Misschien hadden mama en Egmont nog in stilte gehoopt, dat Rudmer's bewondering zou afstuiten op de al te koele minzaamheid der nieuwe verwanten; ze hadden Ruth met wijs beleid niets in de weg gelegd; misschien dachten ze ook, dat deze liefde, als eens het feminisme, een grilligheid van Ruth zou blijken, waarvan ze zich bijtijds zou herstellen. Nu Rudmer een standplaats had, en Ruth haar uitzet vervaardigde, werd het huwelijk een onvermijdelijkheid.

Egmont maakte, tussen neus en lippen, spottend-ontmoedigende opmerkingen over de gruwelijke vereenzaming van een dorp in de winter, maar Ruth scheen er niet op te letten, en Rudmer vermeed het, er op te antwoorden. Hij zag, dat Egmont het met al zijn uiterlijke kameraadschap en broederlijkheid nog altijd slecht scheen te verdragen, dat zijn zuster door een boer was gewonnen, ook al had die boer dan pas nog bewezen, dat hij meer dan een alledaags plattelandsstudent was; want het proefschrift werd in alle mogelijke wetenschappelijke bladen met waardering besproken. •—•

Mama kreeg vaker dan voorheen een moedeloze huilbui, als Ruth en de naaister met flitsende, haastige naalden lakens, slopen en servetten zoomden. Ze had elke dag hoofdpijn, en als Ruth haar ongeduldig haar medicijn kwam brengen in de donkergemaakte voorkamer, klaagde ze vol bitter medelijden met zichzelf, dat ze nu moederziel alleen zou zijn. Ja, ze herinnerde zich, dat Ruth na de bruiloft van Carla wel gezegd had, dat ze bij haar zou blijven... maar ze had toen al geweten, dat 't een lichtvaardige gelofte was; natuurlijk, ze kon het haar niet kwalijk nemen, dat ze zoveel van Rudmer hield, en ze wilde ook niet ontkennen, dat Rudmer het niet waard

Sluiten