Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het stilzwijgen en de behaaglijkheid van de kamer; hij liep op de tenen naar haar toe, boog zich over haar, bekeek haar lang, terwijl in hem de vertedering trilde. Kleine mooie Ruth... wat ben je goed en gewillig met me naar de eenzaamheid gegaan! En hij bedacht in die ogenblikken, dat ze geen vrienden hadden, hier, •—• de notaris was gereformeerd, en als hij misschien gewild had, dan was er toch een godsdienst-conventie, die hem verbood, met den mennisten voorganger om te gaan; en de dokter, een veteraan van de oude stempel, die Rudmer wel eens in de tram ontmoet had, woonde drie dorpen verder aan de lange weg, die de trambaan bij het kale gemeentehuis vol koude, groene ramen kruiste. Niemand 1 Hij zag met een terugkerende lichte schrik, dat zij zich ook naast hem verlatener moest voelen, sinds hij meer voor zichzelf leefde, en hoe dapper het van haar was, dat zij zich nooit beklaagde. Voor haar geen gesprekken met andere vrouwen... het was hard voor een meisje, dat tot aan haar huwelijk zoveel mensen heeft gekend. — Bij zulke mijmeringen werd hij een tijdlang zorgzamer dan voorheen; hij stelde het werken des avonds langer uit, bleef bij haar zitten, aan het vuur, en deed zijn best haar bezig te houden •—• tot de lome tucht, die den man altijd weer naar de arbeid trekt, ook deze schuldbewuste toewijding overwon, en naar de studeerkamer terugdwong. — Nee, Ruth klaagde niet. Rudmer was lief voor haar, Rudmer vergat nooit haar toestand, hij gaf haar boeken, die haar werkelijk afleidden... Maar de winter wies om het huis, het water spoelde de kiezels van het grint aldoor blanker, de sloten rezen donker, de tuin lag verregend en woest, over het akkerland zwermden krijsende roeken, de nacht gudste in de goten, steunde, of was drukkend leeg na de talloze onbepaalbare geruchten van het huis, dat reeds zoveel mensen tegen de getijden moest hebben beschut. Ruth's gedachten gingen naar de vrouwen, die hier gewoond hadden, de onbekenden —- ze had beelden voor ogen, zoals ze die in oude albums gezien had, verbleekte daguerrotypen, waardoor zich het portret schoof van de oud-oudtante (of was het de bet-over-

Sluiten