Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het, die haar er aan moest herinneren, dat ze het bezoek niet op een droogje kon laten zitten; hij moest het woord voeren; hij speelde voor gastheer en gastvrouw tegelijk, en het stemde hem korzelig en nors jegens de hoekige, bekoringloze vrouw, van wier geld hij groot geworden was. —

En zo had hij het nieuwe huis niet aan de Spanjaardslaan of langs de spoorlijn Achter de Hoven laten bouwen, waar gezeten burgerwoningen uit de grond schoten, maar hier bij de fabriek, waar ze door industrieterreinen, veemarkt en scheepskaden van de eigenlijke stad gescheiden waren. Hij hield er de snuffelaars naar andermans geheimen mee op een afstand, en hij had zelf een makkelijke verontschuldiging, om niet te dikwijls bij zijn soortgenoten aan te hoeven lopen. Hij praatte ook nooit met derden over zijn vrouw; er waren zelfs mensen, die hem minder goed kenden en hem voor ongetrouwd aanzagen. Antje was daar ergens, op de achtergrond van zijn leven, een kille onvermijdelijkheid, aan wier aanwezigheid hij nu eenmaal gebonden was, zoals men een meubel bewaart, dat men van den een of anderen rijken bloedverwant heeft gekregen, en dat men niet van de hand durft doen uit vrees, een erfenis te verspelen...

Antje Adzers zelf scheen blij te zijn, dat hij haar niet dwong tot de omgang met de vrouwen van zijn bekenden; ze vreesde ze blijkbaar met hun rappere tong, uitbundige pronkzucht, om het gemak, waarin ze zich het stadsleven eigen maakten. Herre zag haar uit de vensters van het kantoor, waar hij alle dagen, welke hij niet op reis doorbracht, zelf het oppertoezicht had, meestal naar buiten wandelen, achter het licht hotsende sportkarretje, waarin jonge Wychman geklemd zat, die met witgekousde beentjes tegen de spijlen van zijn wagentje schopte... zij stak de overweg over, waar schorre goederenlocomotiefjes plachten te rangeren, en volgde de strakke trekvaartdijk, naar de weilanden met boerenplaatsen, eenzame boomwallen, wolken en gras, die haar schenen te troosten voor het verleden, dat zij miste. — De enige, met wie zij vriendschap onderhield, ja, waaraan ze

Het rad der fortuin. 20

Sluiten